|
حرف «
ص » |
|
صبا |
ابوالحسن.(1336-1281 ش)
فرزند كمال السلطنه استاد موسيقي و ويولون نواز، در سال 1302 به مدرسه موسيقي
وزيري رفت، و از آنجا فارغ التحصيل شد.
صبا مشهورترين و بزرگترين
نوازنده آهنگهاي ايراني با ويولون است و تاليفات متعددي در موسيقي از او به
جا مانده است، از آن جمله، سه دستور ويولون، سه دستور سنتور، دستور سه تار.
او نه تنها موسيقي داني بزرگ بود بلكه معلمي شايسته و انساني با كمال فضايل
اخلاقي به شمار مي رفت. |
|
صبوري رشتي |
(وفات 1313 ه.ق) ميرزا باقر
خان حكيم فرزند سيد محمد، متخلص به صبوري ملقب به مدير الاطباء است.
صبوري در موسيقي مهارت تمام داشت. |
|
صفي الدين |
(وفات 693 ه.ق) عبدالمومن
صفي الدين را فضايل فراوان بود. وي در موسيقي استاد بود و فن بربط نوازي
مهارت تمام داشت. |
|
حرف «
ط » |
|
طاهر خسرواني |
موسيقي دان دوره نوح بن
منصور ساماني است. |
|
حرف «
ع » |
|
عارف |
ابوالقاسم.(1295 - 1312 ش)
شاعر و موسيقي دان ايراني، صاحب آواز بهاري عارف. |
|
عبادي |
احمد. (متولد 1285 ش)
موسيقي دان واستاد سه تار، فرزند ميرزا عبدالله مي باشد. |
|
عبدالقادر بن عيسي مراغه
اي |
(فوت 838 ه.ق) موسيقي دان
ايراني، ملقب به حافظ و گوينده و مورد توجه سلطان اخند جلاير و ملازم
ميرزا ميرانشاه، بود. مقاصد الالحان، كتاب او در موسيقي است. |
|
علي اكبر شاهي |
نوارنده سنتور در دوره
ناصري و شاگرد محمد صادق خان. |
|
علي |
(درگذشت 721 ه.ق) ابن حسن،
ملقب به ابوالفرج، موسيقي دان مشهور، او كتابي در موسيقي دارد. |
|
علي رضا خان چنگي |
كمانچه نواز ايراني است. |
|
علي صوتي |
(درگذشت 1080 ه.ق) سيد علي
صوتي يزدي شاعر بود و در هنر موسيقي مهارت تمام داشت و در اواخر عمر از
نديمان شاه سليمان شده بود. |
|
علي |
(درگذشت 517 ه.ق) ابن مقلد
نديم، مكني به ابوالحسن وي از موسيقي دانان بزرگ بود و در هنر خوانندگي و
ساختن آهنگ هاي گوناگون بر ديگران پيشي داشت. |
|
حرف «
غ » |
|
غريب |
غلامحسين (معاصر) از موسيقي
دانان معاصر است. |
|
غلامحسين |
آقا. برادرزاده و شاگر علي
اكبر كه او هم مانند عمويش در درباز ناصر الدين شاه مورد توجه و علاقه مخصوص
شاه بود. وي تار را بسيار استادانه مي نواخته است. |
