فرهنگ سازهاي ايراني-s-sh

حرف (س)	از سارنگ تا سيتار
سارنگ	سازي باشد چون كمانچه كه با كمان كشند.
ساز دولاب	از سازهاي زهي كه از نظر شكل و ابعاد بي شباهت به دهل نبوده است.
ساز فولاد	يكي از آلات موسيقي كه داراي سي و پنج لوح بوده و از هر لوح آهنگي حاصل مي شده است.
ستار	در زبان كنوني سه تار گويند و اين ساز بنام ستاره نيز گفته شده و داراي سه سيم است.
ستاره	تنبوره و سازي را گويند كه سه تار داشته باشد.
ستو	تنبوره را گويند كه سه تار دارد.
ستويه	سازي است كه سه تار دارد.
سرغين	سرنا كه مخفف سورناست و آن را به تركي ناي نيز خوانند كه در عروسي و عشرت نوازند و ناي سرغينه نيز خوانند.
سرنا	مخفف سورنا است كه در نقاده خانه ها و روزهاي جشن و سرور نوازند و آن را ناي رومي نيز گويند. سرني مخفف آن است.
سرنج	سنج را ببينيد.
سمبال	از سازهاي باستاني ايران باشد كه آنرا زبده نيز گويند.
سنتور	سازي شرقي و زهي مضرابي با سيم هاي متعدد فلزي و دو مضراب چوبي و آهنگي پر صدا و زنگ دار دارد.
سنج	از دسته سازهاي ضربي است و از دو دايره برنجي ساخته شده است. اين دايره ها در قسمت داخلي محدب مي باشد و از بيرون هر يك داراي دستگيره اي است كه نوازنده از آن استفاده مي كند و در قسمت هايي از آهنگ كه لازم باشد پرهيجان و طنين دار اجرا شود طبل به ياري سنج ها اين منظور را تامين مي كند و هني آن را جهانچه مي گويند.
سورنا	سرنا را ببينيد.
سه تار	شايد نوعي تنبور باشد كه ناخن سبابه عمل مضراب را در آن انجام مي دهد. سه تار معمولا سه سيم داشته و گويند كه مشتاق عليشاه سيم چهارمي به آن افزوده است.
سيتار	از سازهاي باستاني ايران است كه نام ديگر آن كنار مي باشد.
حرف (ش)	از شاخ و شانه تا شيزك
شاخ و شانه	ظاهراً قسمي از آلات موسيقي بوده است.
شاوغر	نام رويين را نيز گويند و آنرا شيپور نيز نامند.
شاه تار	به معني تار بزرگ و آن آلت موسيقي است.
شاهن	نوعي ني كه چوپان مي نوازد.
شاه ناي	نام سازي است كه به سرنا اشتهار دارد و آن را شهناي و سرناي و سورناي نيز خوانند.
شبابه	ني را ببينيد.
شش تار	نوعي تار است كه اختراع آن را به رضا الدين شيرازي نسبت مي دهند.
شندف	دهل را ببينيد.
شهرود	دهل را ببينيد.
شيزك	شيشك را ببينيد.