فرهنگ سازهاي ايراني-n-y

حرف (ن)	از ناي تا ني هفت بند
ناي	نيي باشد كه رامشگران زنند و به عربي آنرا مزمار نامند.
ناي انبان	ني انبان، انبان پر بادي است كه ني را از ميان آن رد كرده نوازند و خوانند و رقصند خيلي خوش آواز است و مارگيران بدان مار را از سوراخ بيرون آورده بگيرند. اين ساز را در هندوستان بهر خانه اي كه مار دارد براي بيرون آوردن آن مورد استفاده قرار مي دهند.
ناي تركي	سورناي را گويند و آن سازي است معروف، بعضي گويند نايي است كه در هنگام جنگ نوازند.
نايچ	نايي باشد كه رامشگران نوازند.
ناي روئين	نايي باشد كه در روز جنگ نوازند و بعضي گويند نفير است و برخي گويند كرنا است.
نايلوس	سازي است مشهور و معروف كه موسيقار هم گفته مي شود نام ديگر آن ناي لوس است.
ناي نبرد	كرناي جنگ را گويند.
ناي نرم	از آلات لهو فارسي است.
نپور	به معني نفير است كه نوعي شيپور است.
نزهت	سازي با تارهاي بسيار زياد كه هر تار صدايي خاص داشته و شبيه قانون به شكل مربع مستطيل بود و اختراع آن را به ارموي نسبت مي دهند.
نقاره	كه دو طبل كوچك متصل به هم است يكي بزرگتر و ديگري كوچكتر و با دو عدد چوب به نام چوب نقاره نواخته مي شود. كاسه نقاره از مس است و پوست آن از پوست گاو تهيه مي شود.
ني	سازي است بادي.
ني هفت بند	ني هفت بند يكي از آلات قديمي موسيقي ايران است كه در بيشتر مناطق كشور ديده مي شود. صداي اين ساز كم و ملايم است و به همين جهت در طي مراسم همگاني و مجامع و تشريفات محلي از آن استفاده نمي شود. درازي آن در جاهاي گوناگون يكسان نيست و همانطوري كه از نام آن بر مي آيد از هفت بند ني كه نزديك به 40 سانتيمتر است بيشتر نمي باشد. اما راه نواختن آن در همه جا يكسان ديده شده است. اين ساز به ساز چوپاني معروف است. زيرا بيشتر چوپانان در بيكاري خود را با آن سرگرم مي كنند. گويند كه گوسفندان با آهنگ هاي ويژه اي كه با ني هفت بند نواخته مي شود آشنايي دارند و با شنيدن آن به دور چوپان گرد مي آيند.
حرف (ي)	از يراع تا يكتاي
يراع	ني را به بينيد.
يكتاي	يك تار را به بينيد.