فرهنگ سازهاي ايراني-k-g-l-m

حرف (ك)	از كارناي تا كونا
كارناي	كرنا، كرناي، كره ناي، خرناي.
كاس	به معني كوس است كه نقاره بزرگ مي باشد.
كمانچه	از سازهاي قديمي است كه در مشرق زمين بكار رفته و از دوره صفويه به بعد يكي از اركان موسيقي ايران بشمار آمده است. كمانچه تا حدود 50 سال قبل در ايران سه سيم داشت. بعدها سيم چهارم را به تقليد از ويولون به آن اضافه كردند. رموز و طرب انگيز از انواع جديد آن است.
كونا	سازي بادي و بلند با صداي بم فاقد سوراخ كه با دم دادن نواخته مي شود.
حرف (گ)	از گاو دم تا گورگه
گاو دم	گونه اي از كرنا است كه به عربي بوق خوانند و اصولا به هر چيزي كه يك سر آن پهن و سر ديگر آن باريك باشد گاو دم گويند. به رود و نفير و ناي روئين كه در وقت جنگ زنند هم گفته مي شود.
گچك	سازي است معروف و مشهور به كمانچه.
گورگه	طبلي است از نقاره بزرگتر و پوست آن نازكتر است كاسه آن از گل ساخته مي شود و با دو عدد تركه نازك بصدا در مي آيد.
حرف (ل)	از لله تا لير
لله	در ديلمان و گيلان به ني گويند.
لورا	نام آلتي است در موسيقي كه چنگ رومي ناميده مي شود.
لير	چنگ را ببينيد.
حرف (م)	از مديلان تا مهري
مديلان	نوعي كمانچه است كه در سال 1300 هجري قمري ميرزا غلامحسين اختراع كرده است.
مزمار	زمر، سازي شبيه سرناي ايراني كه لوله آن استوانه اي شكل و پرده صوتش ناقص است.
مزمار عراقي	ناي را ببينيد.
موسيقار	نام سازي است.
مهري	چنگ را ببينيد.