« احمد بن فضلان » در بادي عرب، عاشق زني شده كه نبايد؛ بنابر اين او را به شمال، كه وحشي و بدوي است مي فرستند. در سال 922 ميلادي، اين يعني تبعيدي مادام العمر. پس از اين كه هيات اعزامي به وايكينگهاي سياح بر مي خورند و با آنان رابطه اي دوستانه برقرار مي كنند،‌ پسركي خود را به اردوگاه شان مي رساند تا سلحشوران را به زادگاه شاه فرا خواند. « وندول » ها، موجودات هيولا صفت « ميست » به زادگاه آنان حمله كرده و هر كه را سر راه خود مي بيند، مي كشند و مي خورند. كاهن پيشگو، سيزدهمين سلحشور را وا مي دارد تا وايكينگها را در رويارويي شان با « وندول » ها همراهي كنند - ولي اين سيزدهمين سلحشور نبايد از اهالي « شمال » باشد. احمد بن فضلان كه بلافاصله به او لقب « ايبان » داده اند - ابتدا با اين غريبه هاي شمالي احساس راحتي نمي كند ولي هنگامي كه در مي يابد « وندول » ها واقعا وجود دارند، دليرانه در كنار وايكينگها مي جنگد - آن هم جنگي كه پيروزي در آن امكان ندارد ...