|
عصار |
|
روغنگر و كسي كه از
دانه هاي روغني مانند كوچك، كنجد و پنبه دانه و چون آنها روغن گيرد. روغن كش. |
|
عصام |
|
ملقب به عصام الدين
صاحب تأليفاتي چون الاطول و شرح تاخيص المفتاح قزويني، در علوم بلاغت و ميزان
الارب و نيز شرحها و حواشيي در منطق و توحيد و نحو دارد. |
|
عصمت |
|
پاكدامني و نا آلودگي
به گناه، نگاهداري نفس از گناه. نگهداري. نگهباني. محافظت. پيوستگي. استحكام.
پناه. |
|
عضد |
|
بازو كه ميان مرفق و
كتف باشد. بازو، ساعد. |
|
عطاء |
|
چيزي را به كسي دادن.
دهش. آنچه بخشيده شود. |
|
عظيم |
|
بزرگ و كلان و فربه.
سبرگ. بزرگ. خلاف صغير. |
