|
آپاساي |
|
در سنگ نبشته
ستون نيشابور اين نام به عنوان منشي شاپور اول آمده است. |
|
آتاباي |
|
نام تيره اي
از تركمنان است. |
|
آتابيك |
|
اتابك |
|
آتاش |
|
به معني
همنام است و آن را آداش نيز گويند. |
|
آتا و
اوتا |
|
از كلمات
اتباع و در تداول عام يعني بلند و كوتاه « آتا بلند » و « اوتا كوتاه.» |
|
آتبن |
|
نام پدر
فريدون است. |
|
آتربات |
|
آذر بد، آتش
پناه |
|
آتر |
|
اوستايي به
معني آتش |
|
آتربان |
|
در كرده بيست
و چهارم از يشتها ــ اوستا به مهني پيشواي ديني است. |
|
آترپات |
|
نام موبدي در
فروردين يشت. |
|
آترپاتن |
|
نام اصلي و
قديم آذربايجان. |
|
آتردات |
|
از پاكيناني
كه نامش در فروردين يشت آمده است. |
|
آتردين |
|
از موبداني
كه نامش در اوستا آمده است. |
|
آترگشسب |
|
از سرداران
كيخسرو و شاه كياني. |
|
آتروان |
|
نام موبدي
صاحب آوازه بوده است. |
|
آتروخش |
|
نام موبدي كه
در آيين يسنا نگهباني آتش را به عهده دارد. |
|
آترونوش |
|
در فارسي
امروزي آذرنوش پاكديني در فروردين يشت. |
|
آتريداد |
|
از بزرگان
دوران هخامنشي. |
|
آتش |
|
از زندي آترس
و اوستايي آتر. از نامهاي مردان در متون پارسي دري. |
|
آتش افروز |
|
گيراننده و
روشن كننده آتش. نام مرغي كه آن را ققنوس هم مي گويند. |
|
آتش انگيز
|
|
فروزينه، ركو
و پنبه و قاو كه از چخماق آتش به آن افتد. به مجاز سخنان تند و خشمناك را نيز
گويند. |
|
آتشبان |
|
نگهبان
آتشكده، شيطان و ديو، مالك دوزخ. |
|
آتش برزين |
|
آذر برزين. |
|
آتشپاره |
|
اخگر، شراره
آتش، كرم شبتاب، كودك بي آرام و شرير و شوخ، داهي، چابك و چربدست. |
|
آتش خان |
|
يكي از
بزرگان فرقه علي اللهي كه او را خان آتش نيز گويند. |
|
آتشه |
|
برق، آذرخش. |
|
آتل |
|
نام رودي ست
بزرگ و پر آب كه از كوههاي آس و بلغار سرچشمه مي گيرد و به درياي خزر مي
ريزد. |
|
آتور ترس |
|
از كيانيان
كه پدرش آذر بود. |
|
آتورماهان |
|
از نامهاي
پارسي. |
|
آتوسا |
|
چندين زن از
دوره هخامنشي را با اين نام مي شناسيم كه از آن جمله است دختر كورش. |
|
آتون |
|
كدبانوئي كه
به دختران نوشتن و خواندن و خياطي ياد بدهد. |
|
آتيل |
|
نام روستايي
از اكراد واقع در ناحيه زوزان. |
|
آتيلا
|
|
پادشاه قبيله
هون كه در سال 453 ميلادي بمرد. |
|
آتين |
|
به نقل از
برهان قاطع: « ببه لغت زند و پازند به معني موجودشده و پيدا گرديده و بهم
رسيده باشد.» |