|
 قابل قبول
منوچهر مصيري، كارگرداني كه
ده سال پيش
اكشن بي حساب و كتاب
آخرين خون را ساخته بود، فيلم سرگرم كننده اي ساخته است كه
بيننده را اذيت نمي كند و فيلم آبرومندانه اي
شده است. مصيري، داستانش را
كمابيش روان و راحت تعريف مي كند و غلطهاي تو ذوق زننده سينمايي در فيلمش ديده نمي
شود. او سعي كرده ماجراي عشق حاج عنايت به دنيا و رنگ عوض كردن تدريجي او را كه
كاملا لحن كمدي به خود گرفته با صداقت تمام براي بيننده روايت كند. و به نظر من تا
همين حد براي منوچهر مصيري كافي است. او حالا بهترين فرصت را دارد تا فيلم بعدي اش
را با فراق بال بيشتري بسازد
و به فكر سينما هم باشد. به شرطي كه بار ديگر هوس
قهرمان سر تراشيده و تفنگ لوله بخاري نكند!
دنيا، دو بازي خوب
از
محمدرضا شريفي نيا و هديه تهراني
هم دارد. شريفي نيا نشان داده كه
توانايي هاي ايفاي نقش اول را دارد و براي اولين بار بازي كنترل شده اي از او مي
بينيم كه تمام لحظاتش به دل مي نشيند. هديه تهراني هم تمام سعي اش را كرده تا
همچنان ستاره بماند. به ويژه با بازي با بيان و لهجه اي كه انتخاب كرده نشان مي
دهد كه يك ستاره به تمام معناست.
فصل منتخب:
صحنه اي از فيلم روسري آبي كه رسول رحماني همه دار و ندارش را براي بچه هايش گذاشته
و مي رود پي عشقش، حاج عنايت با حضور خودش به جاي رسول رحماني در خواب مي بيند.
شخصيت منتخب:
حاج عنايت / محمدرضا شريفي نيا
|
