بيست و يكمين جشنواره فيلم فجر / يادداشتهاي روز اول

يادداشتهاي روزانه / اولين روز / 12 بهمن 1381

نامه هاي باد / عليرضا اميني / **	احمد شاهوند
واكمن تمام فلزي! بيست دقيقه اول نامه های باد به نوعی يادآور غلاف تمام فلزی استنلی کوبريک است. حرف ندارد. همه چيزش عالی نيست. و نشان از يک کارگردانی تمام عيار دارد. فيلم يك ايده بكر هم دارد: يك پادگان در اطراف تهران و سربازي روستايي به نام محمدتقي كه صداهاي ضبط شده مكالمه هاي تلفني زنان را به طور پنهاني با واكمنش گوش مي كند.. محمدتقي تا به حال تهران را نديده و با صداهايي كه مي شنود تصوراتي براي خودش دارد. اما فيلم در حد همين ايده باقي مي ماند. از جايي كه محمدتقي مرخصي مي گيرد تا 24 ساعت را در تهران بگذراند، فيلم به ورطه كليشه تازه مد شده سينماي ايران مي افتد: واقع گرايي صرف. نيمه دوم به هيچ وجه قابل قياس با نيمه اول نيست. اما با همه اينها عليرضا اميني در گام اول نشان مي دهد كه كارگرداني است مسلط بر ابزار كارش. فصل منتخب: تمامي فصلهاي مربوط به پادگان شخصيت منتخب: فرامرز هاشم زاده با آن تكيه كلام معروفش

روز كارنامه / مسعود كرامتي / *	احمد شاهوند
كرامتي و آروزهاي كوچك روز كارنامه در شرايط بسيار بدي ساخته شد. مسعود كرامتي اين فيلم را در يك فرصت بسيار محدود براي جشنواره كودك و نوجوان اصفهان ساخت. روز كارنامه فيلم بدي نيست. اما براي كارگرداني كه ده يازده سال پيش، فيلم سرگرم كننده پاتال و آرزوهاي كوچك را ساخته و سريال پرطرفدار خانه ما را در كارنامه دارد اين فيلم براي او يك زنگ تفريحي بيش نيست. نه تنها براي او بلكه براي مهدي هاشمي كه به هيچ وجه در حد و اندازه هايش ظاهر نشده است. فيلم، داستان دو آدمي است كه قصد خودكشي دارند. يكي از آنها شخصي است به نام امير كه سه روز است از زندان آزاد شده و ديگري پسري 8 ساله به نام آراد كه از درس ديكته تجديد شده است. زندگي اين آدم در روز خودكشي به هم گره مي خورد. شروع بسيار خوبي است براي يك فيلم پرتعليق. اما روز كارنامه در حد مجموعه هاي تلويزيوني باقي مي ماند و از آن فراتر نمي رود. گويي كرامتي اين فيلم را براي رفع تكليف ساخته است. و در آخر اينكه دليل حضور اين فيلم را در بخش مسابقه نمي دانم. شخصيت منتخب: آراد، با بازي خوب متين عزيزپور
روز اول \| روز دوم \| روز سوم \| روز چهارم \| روز پنجم \| روز ششم \| روز هفتم \| روز هشتم \| روز دهم