جايي براي تنفس! 

جايي براي زندگي

تا به حال فيلمي انقدر روي اعصابم راه نرفته بود. فيلمي کشدار و خسته کننده با روابطي سطحي و بي مايه از آدمهايي که گويا از بچگي اسلومشن زندگي کرده اند. محمد بزرگ نيا از زمان « جنگ نفت کشها » همچنان از درآوردن يک فصل دو نفره عاجز است. حال با اين اوضاع و احوال تصور کنيد قرار بوده اين کارگردان از پس پرداخت شخصيتهاي متعددي که متاسفانه در مرز ايران و عراق زندگي و فارسي را مثل آب خوردن صحبت مي کنند، برآيد.

نکته عجيب و غريب ديگر اين است که سر و ته فيلمنامه اي که به زور چند صحنه زد و خورد به دو سه خط مي رسد چه جذابيتي براي بيننده داشته که اين همه وقت - نزديک به دو سال - و اين همه نيرو - حضور پرتعداد بازيگرهاي حرفه اي - صرف آن شده است. سال گذشته برخي از دوستان نويسنده گله مند بودند که چرا چنين بودجه هنگفتي صرف فيلم « دوئل » شده است. فيلم درويش يک فيلم کلاسيک تمام عيار بود. اما « جايي براي زندگي » چه چيز است؟

جديدترين فيلم بزرگ نيا يک فصل افتتاحيه نسبتا خوب دارد و بس. شخصا پيشنهاد مي کنم قبل از ديدن فيلم يک فنجان قهوه نوش جان کنيد تا در طول فيلم خوابتان نگيرد. چون آدمهاي داخل فيلم آنقدر شل و وارفته و کند و با حرکت آهسته حرف مي زنند و زندگي مي کنند که شايد بعضي اوقات احساس مي کنيد که داريد خفه مي شويد و به جايي براي تنفس نياز داريد.

همچنان در تعجبم که چنين فيلم بي حس و حال و بي طراوتي چطور نامزد جايزه بهترين فيلم و کارگرداني و فيلمنامه مي شود. چطور عزت الله انتظامي و هانيه توسلي بدون اينکه حتي زحمتي به خود داده باشند، هنرشان نامزد دريافت جايزه مي شود. شايد چون انتظامي باز هم در اين فيلم رقصيده و شايد چون هانيه توسلي در اين فيلم هم باز يک عاشق دلشکسته است؟   /   دوشنبه 19 بهمن

.........................................................................

 زنگ تفريح 

 رازها

اين هم از زنگ تفريح جشنواره. يک زنگ تفريح شاد و مفرح همراه با کلي راه رفتن روي اعصاب. تصور کنيد امين تارخ با آن چهره جديدش با همراهي ميترا حجار و ايرج نوذري قرار گذاشته اند تا به بدترين شکل ممکن بهترين بازي عمرشان را آنهم جلوي دوربين کسي انجام بدهند که همچنان و پس از بيست سال سابقه فيلمسازي گويي در ابتداي راه است و اصول و الفباي فيلمسازي آنهم از نوع وحشتش را نمي داند. اين است که فيلمش به جاي اينکه وحشتناک باشد، کمدي از آب در مي آيد. البته کمدي نه از جنس خوبش. از جنس مزخرفش.

اين فيلم تنها نکته مثبتي که داشت اين بود که در طول فيلم بارها و بارها از « تغيير چهره » جان وو و « بازي » ديويد فينيچر ياد کردم و از سر شيطنت هم که شده پيام صادقي (امين تارخ) و ايرج کوهي (ايرج نوذري) را با جان تراولتا و نيکلاس کيج اشتباه مي گرفتم. و آخر هم نفهميدم که پيام، تراولتا بود يا ايرج، کيج.

محمدرضا اعلامي با جديدترين فيلمش حسابي حالمان را مي گيرد. هيچ چيز اين فيلم حتي در حد متوسط سينماي ايران نيست. نمي دانم محمدرضا اعلامي مي دانسته چه کار مي کند يا نمي دانسته. چرا که حتي در درآوردن يک فضاي معمولي عاجز است. و عجيب است که چنين فيلمي در بخش مسابقه قرار مي گيرد.

خنده و کف زدن اهالي سينماي مطبوعات در طول فيلم باعث شد تا بيش از هر چيز ياد قدرناشناسي منتقدان از فيلم « خوابگاه دختران » بيفتم و بار ديگر به محمدحسين لطيفي، ايرج طهماسب و باران کوثري دست مريزاد بگويم و کارشان را تحسين کنم.   /   يكشنبه  18 بهمن