|
«
براي ضياالدين جاويد »
***
يلهِ
بر ناز كاي ِ
چمن
رها شده باشي
پا در خنكاي
ِ شوخ ِ چشمه ئي،
و زنجيره
زنجيره
بلورين ِ صدايش را ببافد.
در تجــّرد
شب
واپسين وحشت
جانت
نا آگاهي از
سر نوشت ستار ه باشد،
غم سنگينت
تلخي ِ ساقه
علفي كه به دندان مي فشري.
همچون حبابي
نا پايدار
تصوير ِ كامل
ِ گنبد ِ آسمان باشي
و روئينه
به جادوئي كه
اسفنديار.
مسيرِ سوزان
ِ شهابي
خــّط رحيل
به چشمت زند،
و در ايمن تر
كنج ِ گمانت
به خيال سست
ِ يكي تلنگر
آبگينه عمرت
خاموش
در هم شكند.
*****
|
