|
مرا
تو
بي سببي
نيستي.
به راستي
صلت كدام
قصيده اي
اي غزل؟
ستاره باران
جواب كدام سلامي
به آفتاب
از دريچه
تاريك؟
كلام از نگاه
تو شكل مي بندد.
خوشا نظر
بازيا كه تو آغاز مي كني!
***
پس پشت
مردمكان
فرياد كدم
زنداني است
كه آزادي را
به لبان بر
آماسيده
گل سرخي
پرتاب مي كند؟-
ورنه
اين ستاره
بازي
حاشا
چيزي بدهكار
آفتاب نيست.
نگاه از صداي
تو ايمن مي شود.
چه مؤمنانه
نام مرا آواز مي كني!
***
و دلت
كبوتر آشتي
ست،
در خون تپيده
به بام تلخ.
با اين همه
چه بالا
چه بلند
پرواز مي
كني!
*****
|
