|
(1)
نگاه كن چه
فرو تنانه بر خاك مي گسترد
آنكه نهال
نازك دستانش
از عشق
خداست
و پيش عصيانش
بالاي جهنم
پست است.
آن كو به يكي
« آري » مي ميرد
نه به زخم صد
خنجر،
مگر آنكه از
تب وهن
دق كند.
قلعه يي عظيم
كه طلسم
دروازه اش
كلام كوچك
دوستي است.
(2)
انكار ِ عشق
را
چنين كه بر
سر سختي پا سفت كرده اي
دشنه مگر
به آستين
اندر
نهان كرده
باشي.-
كه عاشق
اعتراف را
چنان به فرياد آمد
كه وجودش همه
بانگي شد.
(3)
نگاه كن
چه فرو تنانه
بر در گاه نجابت
به خاك مي
شكند
رخساره اي كه
توفانش
مسخ نيارست
كرد.
چه فروتنانه
بر آستانه تو به خاك مي افتد
آنكه در كمر
گاه دريا
دست
حلقه توانست
كرد.
نگاه كن
چه
بزرگوارانه در پاي تو سر نهاد
آنكه مرگش
ميلاد پر هيا
هوي هزار شهرزاده بود.
نگاه كن!
*****
|
