|
(( - نازلي!
بهارخنده زد و ارغوان شكفت.
در خانه، زير
پنجره گل داد ياس پير.
دست از گمان
بدار!
با مرگ نحس
پنجه ميفكن!
بودن به از
نبود شدن، خاصه در بهار... ))
نازلي سخن
نگفت،
سر افراز
دندان خشم بر
جگر خسته بست رفت.
***
(( - نازلي!
سخن بگو!
مرغ سكوت،
جوجه مرگي فجيع را
در آشيان به
بيضه نشسته ست! ))
نازلي سخن
نگفت،
چو خورشيد
از تيرگي بر
آمد و در خون نشست و رفت.
***
نازلي سخن
نگفت
نازلي ستاره
بود:
يك دم درين
ظلام درخشيد و جست و رفت.
نازلي سخن
نگفت
نازلي بنفشه
بود:
گل داد و
مژده داد: ((
زمستان شكست! ))
و
رفت...
*****
|
