|
قيلوله
ناگزير
در طاق طاقي
ِ حوضخانه،
تا سالها بعد
آبي را
مفهومي از
وطن دهد.
امير زاده اي
تنها
با تكرار ِ
چشمهاي بادام ِ تلخش
در هزار
آئينه شش گوش ِ كاشي.
لالاي نجوا
وار ِ فـّواره اي خرد
كه بروقفه
خواب آلوده اطلسي ها
مي گذشت
تا سالها بعد
آبي را
مفهومي
ناآگاه
از وطن دهد.
امير زاده اي
تنها
با تكرار
چشمهاي بادام تلخش
در هزار
آئينه شش گوش كاشي.
روز
بر نوك پنجه
مي گذشت
از نيزه هاي
سوزان نقره
به كج ترين
سايه،
تا سالها بعد
تكـّرر آبي
را
عاشقانه
مفهومي از
وطن دهد
طاق طاقي هاي
قيلوله
و نجواي خواب
آلوده فــّواره ئي مردد
بر سكوت
اطلسي هاي تشنه،
و تكرار ِ نا
باورِ هزاران بادام ِتلخ
در هزار
آئينه شش گوش كاشي
سالها بعد
سالها بعد
به نيمروزي
گرم
ناگاه
خاطره دور
دست ِ حوضخانه.
آه امير زاده
كاشي ها
با اشكهاي
آبيت!
*****
|
