|
طوفان سهمناك
به يغما گشود دست
مي كند و مي
ربود و مي افكند و مي شكست
لختي تگرگ
مرگ فرو ريخت، سپس
طوفان فرو
نشست
بادي چنين
مهيب نزيبد بهار را
كز برگ و گل
برهنه كند شاخسار را
در شعله هاي
خشم بسوزاند اين چنين
گل را و خار
را
اكنون جمال
باغ بسي محنت آور است
غمگين تر از
غروب غم انگيز آذر است
بر چشم هر چه
مي نگرم در عزاي باغ
از اشك غم تر
است
آن سو بنفشه
ها همه محزون و خسته اند
در موج سيل
تا به گريبان نشسته اند
لب هاي باز
كرده به لبخند شوق را
در خاك بسته
اند
آشفته زلف
سنبل، افتاده نسترن
لادن شكسته،
ياس به گل خفته در چمن
گل ها، شكوفه
ها بر خاك ريخته
چون آرزوي من
مادر كه مرد
سوخت بهار جوانيم
خنديد برق
رنج به بي آشيانيم
هر جا گلي به
خاك فتد ياد مي كنم
از زندگانيم
*** |
