|
اي بر سر
بالينم، افسانه سرا دريا !
افسانه عمري
تو، باري به سرآ دريا .
***
اي اشك
شبانگاهت، آئينه صد اندوه،
وي ناله
شبگيرت، آهنگ عزا دريا .
***
با كوكبه
خورشيد، در پاي تو مي ميرم
بردار به
بالينم ، دستي به دعا دريا !
***
امواج تو،
نعشم را افكنده درين ساحل،
درياب مرا،
دريا؛ درياب مرا، دريا .
***
ز آن گمشدگان
آخر با من سخني سر كن،
تا همچو شفق
بارم خون از مژه ها دريا .
***
چون من همه
آشوبي، در فتنه اين توفان،
اي هستي ما
يكسر آشوب و بلا دريا !
***
با زمزمه
باران در پيش تو مي گريم،
چون چنگ هزار
آوا پر شور و نوا دريا !
***
تنهائي و
تاريكي آغاز كدورت هاست،
خوش وقت سحر
خيزان و آن صبح و صفا دريا .
***
بردار و ببر
دريا، اين پيكر بي جان را
بر سينه
گردابي بسپار و بيا دريا .
***
تو، مادر بي
خوابي. من كودك بي آرام
لالائي خود
سر كن از بهر خدا دريا .
***
دور از خس
وخاكم كن، موجي زن و پاكم كن
وين قصه مگو
با كس، كي بود و كجا ؟ دريا !
*** |
