یادداشتی بر فیلم:

عشق، ثروت، غرور

اگر سایه های هجوم فقط هنری بود و اگر غریبانه فقط تجاری، چتری برای دو نفر برآیند دو فیلم قبلی است. هم خوب فروخت و هم منتقدان را راضی کرد . همه چیز در فیلم خوب و قابل قبول و در حد استاندارد است. غلط های املایی ندارد، فیلمنامه اش قوی و محکم است، بازیهای درخشانی دارد و از همه مهمتر یک کارگردان آگاه به اصول سینما و  فهمیده این فیلم را کارگردانی است. احمد امینی موفق می شود دو داستان را به موازات هم با  موفقیت تعریف کند. داستان قاتل روانی و تعلیق های   مربوط به آن و داستان مثلث عشقی یاسمن و احسان و مینو.  تعلیق ها به  موقع و بجا طراحی شده اند و روابط شخصیتها پرداخت قابل قبولی دارد. اما از جایی که احسان،  یاسمن و مینو را سر میز می نشاند و توضیح می دهد که منشی شرکت   را به عنوان جاسوس به دنبال آنها فرستاده و از قصد و نیت آنها باخبر است، همه چیز به هم می ریزد. مسیر داستان عوض می شود. احسان از یاسمن و مینو فاصله می گیرد و قاتل روانی که آشکار شدنش یکی از ضعفهای بارز فیلم است به جان یاسمن و مینو افتاده و به دست آنها کشته می شود. فیلم پایان بسیار بدی دارد و بیست دقیقه پایان فیلم بی رمق است و نتوانسته آنچنان که باید تماشاگر را راضی از سالن بیرون  بفرستد. در  پایان باید از بازی هنرمندانه شقایق فراهانی یاد کنم که کاملا بر دو بازیگر دیگر که هر دو از غولهای بازیگری در سینمای ایران هستند - رضا کیانیان و هدیه تهرانی - برتری دارد

احمد شاهوند  

http://shahvand.persianblog.com