|
بزرگي
داد يك درهم گدا را
يكي
خنديد و گفت اين درهم خرد
روان
پاك را آلوده مپسند
مكن
هرگز به طاعت خودنمايي
بزن
دزدان راه عقل را راه
چه
دادي جز يكي درهم كه خواهي
مشو
گر ره شناسي، پيرو آز
نشايد
خواست از درويش پاداش
صفاي
باغ هستي، نيك كاري است
به
نوميدي، در شفقت گشودن
تو
نيكي كن به مسكين و تهي دست
از آن
بزمت چنين كردند روشن
از آن
بازوت را دادند نيرو
از آن
معني پزشكت كرد گردون
مشو
خودبين، كه نيكي با فقيران
ز
محتاجان خبر گير، اي كه داري
|
كه
هنگام دعا ياد آر ما را
نمي
ارزيد اين بيع و شرا را
حجاب
دل مكن روي و ريا را
بران
زين خانه، نفس خودنما را
مطيع
خويش كن حرص و هوي را
بهشت
و نعمت ارض و سما را
كه
گمراهي است راه، اين پيشوا را
نبايد
كشت، احسان و عطا را
چه
رونق، باغ بي رنگ و صفا را
بس
است اميد رحمت، پارسا را
كه
نيكي خود سبب گردد دعا را
كه
بخشي نور، بزم بي ضيا را
كه
گيري دست هر بي دست و پا را
كه
بشناسي زهم درد و دوا را
نخستين فرض بوداست اغنيا را
چراغ
دولت و گنج غنا را
|
