|
كبوتر بچه اي با شوق پرواز
پريد از شاخكي بر شاخساري
نمودش بسكه دور آن راه نزديك
ز وحشت سست شد بر جاي ناگاه
گه از انديشه بر هر سو نظر كرد
نه فكرش با قضا دمساز گشتن
نه گفتي كان حوادث را چه نام است
نه چون هر شب حديث آب و داني
فتاد از پاي و كرد از عجز فرياد
كاز اينسان است رسم خودپسندي
بدين خردي نيايد از تو كاري
ترا پرواز بس زودست و دشوار
بياموزندت اين جرات مه و سال
هنوزت دل ضعيف و جثه خرد است
هنوزت نيست پاي برزن و بام
هنوزت انده بند و قفس نيست
نگردد پخته كس با فكر خامي
ترا توش هنر مي بايد اندوخت
ببايد هر دو پا محكم نهادن
پريدن بي پر تدبير، مستي است
به پستي در، دچار گير و داريم
من اين جا چون نگهبانم تو چون گنج
تو هم روزي روي زين خانه بيرون
از اين آرامگه وقتي كني ياد
نه اي تا زاشيان امن دلتنگ
مرا در دامها بسيار بستند
گه از ديوار سنگ آمد، گه از در
نگشت آسايشم يك لحظه دمساز
هجوم فتنه هاي آسماني |
به جرات كرد روزي بال و پر باز
گذشت از بامكي بر جو كناري
شدش گيتي به پيش چشم تاريك
ز رنج خستگي درماند در راه
گه از تشويش سر در زير پر كرد
نه اش نيروي زان ره بازگشتن
نه راه لانه دانستي كدام است
نه از خواب خوشي نام و نشاني
ز شاخي مادرش آواز در داد
چنين افتند مستان از بلندي
به پشت عقل بايد برد باري
ز نو كاران كه خواهد كار بسيار
همت نيرو فزايد، هم پر و بال
هنوز از چرخ، بيم دستبرد است
هنوزت نوبت خواب است و آرام
بجز بازيچه، طفلان را هوس نيست
نپويد راه هستي را به گامي
حديث زندگي مي بايد آموخت
از آن پس، فكر بر پاي ايستادن
جهان را گه بلندي، گاه پستي است
ببالا، چنگ شاهين را شكاريم
ترا آسودگي بايد، مرا رنج
ببيني سحر بازيهاي گردون
كه آبش برده خاك و باد بنياد
نه از چوبت گزند آيد، نه از سنگ
ز بالم كودكان پرها شكستند
گهم سر پنجه خونين شد، گهي سر
گهي از گربه ترسيدم،گه از باز
مرا آموخت علم زندگاني |
