|
جهانديده كشاورزي به دشتي
بوقت غلّه، خرمن توده كردي
ستمها مي كشيد از باد و از خاك
جفا از آب و گل ميديد بسيار
سخنها داشت با هر خاك و بادي
سحرگاهي هوا شد سرد زانسان
پديد آورد خاشاكي و خاري
نهاد آن هيمه را نزديك خرمن
چو آتش دود كرد و شعله سر داد
كه اي برداشته سود از يكي شصت
نشايد كاتش اين جا بر فروزي
بسوزد گر كسي اين آشيانرا
اگر برقي بما زين آذر افتد
بسي جستم بشوق از حلقه و بند
هنوز آنساعت فرخنده دور است
ترا زين شاخ آنكو داد باري
به هر كامي كه پويي كامجويي است |
به عمري داشتي زرعي و كشتي
دل از تيمار كار آسوده كردي
كه تا از كاه مي شد گندمش پاك
كه تا يك روز مي انباشت انبار
به هنگام شياري و حصادي
كه از سرما بخود لرزيد دهقان
شكست از تاك پيري شاخساري
فرو زينه زد، آتش كرد روشن
بناگه طايري آواز در داد
در اين خرمن مرا هم حاصلي هست
مبادا خانماني را بسوزي
چنان دانم كه مي سوزد جهانرا
حساب ما برون زين دفتر افتد
كه خواهم داشت روزي مرغكي چند
هنوز اين لانه بي بانگ سرور است
مرا آموخت شوق انتظاري
نهفته، هر دلي را آرزويي است |
