|
سخن گفت با خويش، دلوي
به نخوت
ز سعي من، اين مرز
گرديد گلشن
نياسودم از كوشش و كار
كردن
بر آشفت بر وي وطناب و
چنين گفت
نه از سعي و رنج تو،
كز زحمت ماست
شنيدند ناگه در اين بحث پنهان
كه آسان شمرديد اين رمز مشكل
دبيران خلقت، در اين
كهنه دفتر اگر
دست و بازو نكوشد، شما را
ز باران تنها، چمن گل نيارد
به هر جا چراغي است، روغنش بايد
اگر خون نگردد. نماند وريدي
يكي كشت تاك و يكي چيد انگور
بكوه ار نمي تافت خورشيد تابان
نشستند بسيار شب، خار و بلبل
براي خوشيهاي فصل بهاران
ز آهو دل، از مطبخي دست سوزد |
كه بي
من، كس از چه ننوشيده آبي
ز گلبرگ پوشيد گلبن ثيابي
نصيب من آمد اياب و ذهابي
به خيره نبستند بر تو طنابي
اگر چهر گل را بود رنگ و تابي
ز دهقان پير، آشكارا عتابي
نكرديد نيكو سؤال و جوابي
نوشتند هر مبحثي را كتابي
چه راي خطا و چه فكر صوابي
ببايد نسيم خوش و آفتابي
بود كار هر كارگر را حسابي
اگر گل نرويد، نباشد گلابي
يكي ساخت زان سركه اي يا شرابي
به معدن نمي بود لعل خوشابي
كه تا غنچه اي در چمن كرد خوابي
خزان و زمستان كنند انقلابي
كه تا گردد آماده. روزي كبابي |
