|
بازگشتي موفقيت
آميز به نقطه صفر
نگين، بازگشت موفقيت آميزي است
براي كارگرداني كه نزديك به 7 سال فيلم متوسط نساخته بود! با صرف نظر از
فيلمهايي چون گروگان و زندگي، نگين فيلم شسته رفته و قابل قبولي است و
سرانجام اصغر هاشمي نشان داد كه مي تواند.
نگين
به موضوع دختران فراري نگاهي انتقادي دارد. نگاهي كه شايد به همراه فيلم
دختري با كفشهاي كتاني خانواده را مقصر مي داند. اما در روند تصويرسازي اين
نگاه در پرداخت شخصيت آذر (مادر نگين) لنگي هايي به چشم مي خورد كه هم ناشي از ضعف
كارگرداني است و هم ناشي از ضعف بازي گلچهره سجاديه. شايد پس از فيلم
هيوا بار دوم باشد كه حضور گلچهره سجاديه در فيلمي يكي از نقطه ضعفها
به حساب مي آيد. ضعفي كه در شخصيت ندا (مهناز افشار) و نامزدش (مهدي احمدي)
هم ديده مي شود. كه اين دومي حضوري شبح وار درفيلم دارد و اين تنها
بخاطر زنانه بودن فيلم است كه مردان در آن در حاشيه هستند.
اما فيلم بازيهاي درخشاني هم
دارد: بازي متفاوت مهرانه مهين ترابي و بازي اينبار قابل قبول و پذيرفتني
بهناز جعفري كه شايد سيمرغ بلورين براي بازي در اين فيلم بيشتر حقش بود
تا براي بازي دو سه دقيقه اي اش در فيلم خانه اي روي آب.
موسيقي محمدرضا عليقلي هميشه شنيدني است. اما نمي دانم اين حجم زياد موسيقي و
اين شلوغي بيش از اندازه در فليم نگين بخاطر چيست؟ شايد بعد از موسيقي موج
مرده، نگين دومين بار باشد كه موسيقي عليقلي به دل نمي نشيند. و در يك مورد
به هيچ وجه از عليقلي قابل قبول نيست: در فصل تولد ندا كه موسيقي، سازي مخالف
مي زند.
احمد شاهوند
http://shahvand.persianblog.com |
