|
اين گروه بي
پناه!
1 - فيلم
دايره به
كارگرداني جعفر پناهي كه از سال ساخت آن 3 سال مي گذرد، جمعه شب به همت
معاونت امور سينمايي وزارت ارشاد براي نويسندگان و هنرمندان به نمايش
درآمد.
2
- فيلم با تولد دختري در سياهي مطلق آغاز مي شود. با روشن شدن تصوير، قاب
كوچك دريچه اي را مي بينيم كه كسي از آنطرف، همراه سولماز غلامي را فرا مي
خواند و مژده تولد نوزادي را مي دهد كه هيچ كس از به دنيا آمدنش خشنود نيست.
در ادامه دوربين بي قرار و غمخوار بدخشاني در متن اجتماع غبار گرفته تهران
زندگي پنج زن منتخب جعفر پناهي را يك به يك به تصوير مي كشد و در انتها فيلم
به همان قاب كوچك دريچه ختم مي شود و باز كسي از آنطرف قاب سولماز غلامي را
فرا مي خواند ...
پايان فيلم به نوعي مي تواند همان آغاز فيلم باشد و در اين فرم دايره وار،
گويي آدمهاي برگزيده پناهي آن نوزادي هستند كه اينچنين به دنيا مي آيد و قرار
نيست در اين دنيا سهمي از زندگي داشته باشد. گويي اين بي پناهان سرنوشتي جز
آنچه در طول فيلم بر سرشان آمده درانتظارشان نخواهد بود.
3
- جعفر پناهي با فيلم
دايره نشان مي دهد كه بر ابزار كارش كاملا تسلط دارد. جدا از بحث
محتوا، فيلم به لحاظ ساختاري قابل تقدير است. تسلط تحسين برانگيز پناهي در
كار با اجزاي صحنه در فصول پرازدحام خارجي از جمله صحنه هاي مربوط به
منوچهري، ترمينال جنوب و ... نشان از نگاه تكامل يافته او دارد. و تجربه
درخشان بهرام بدخشاني در كار با دوربين روي دست در بسياري از فصول جلوه
ديگري به فيلم بخشيده و در قياس با همين اجراي نچندان كارآمد در فيلم
بماني يك سر و گردن برتر نشان مي دهد.
بازي
متقاوت فرشته صدرعرفايي در نقشي كاملا باورپذير و فيلمنامه بدون نقص و
جسورانه كامبوزيا پرتوي هم حرفي براي گفتن باقي نگذاشته اند.
4
- توقيف فيلم دايره در زمانه اي كه
زندان زنان با تبليغات گسترده اش به حق بر پرده سينماها جولان ميدهد،
تعجب برانگيز و ناعادلانه است.
احمد شاهوند |
