|
ادا و اطوارهاي
روشنفكرانه
همين
است ديگر. وقتي كه جناب سيروس الوند پا را از گليمش فراتر بگذارد قطعا از آن
طرف بام سقوط مي كند. همان اتفاقي كه در زمان نمايش ساغر افتاد و امسال هم با
مزاحم بر سرش آمد. مزاحم فيلمي بشدت كشدار، سنگين، آشفته و به جهت استفاده از
آزادي روز فيلمي رياكارانه است. مزاحم در يك سوم ابتدايي فيلمي پرتعليق با
ضرباهنگي خوب و جاندار به نظر مي آيد، اما ماجراي خانوادگي نيما و غزال بر
وجه تعليقي فيلم فائق مي آيد و با مشخص شدن چهره نويد داستان به جهاني ديگر
پرتاب شده و در نهايت از دست مي رود. سيروس الوند آنقدر شيفته يكبار براي
هميشه است كه زمان نچندان كوتاهي را به خاطرات آن فيلم اختصاص بدهد و ابايي
ندارد كه تايم فيلمش بيش از ظرفيت داستان آشفته فيلم شود. شخصا فيلم
شيفته (محمدعلي سجادي، 1378) را به دليل شباهتهاي انكارناپذيرش با فيلم مزاحم
و با تمام كاستي هايش بر بهترين فيلم دوران زندگي الوند! (به گفته
خودش) ترجيح مي دهم.
حضور
كوتاه اما متفاوت و تاثيرگذار لعيا زنگنه را در اين فيلم بي در و پيكر مغتنم
مي شماريم و براي هنرنمايي اش يك دست مريزاد نثارش مي كنيم. و براي تلاش امين
حيايي براي درآوردن شخصيت مبهم نويد، به او خسته نباشيد مي گوييم.
عادل آفاق
a-afagh@yahoo.com |
